Pag nakakaroon ng family gathering sa probinsya at nakikita ko yung kalagayan ng mga kamag-anak namin na nakatira dun, narerealize ko na dapat pahalagahan kung anong meron ako ngayon kasi sila nga wala nun eh.
ako naman baligtad.. pag nakikita ko yung mga relatives namin sa Caloocan, i just whispered, “Thanks sa tatay at nanay ko na nagkarron ng lakas ng loob makipagsapalaran sa Cavite”
